به جای تذکر و امر و نهی های پی در پی در خانه، فرزند خود را به همکاری دعوت کنید.

به جای تذکر و امر و نهی های پی در پی در خانه، فرزند خود را به همکاری دعوت کنید.

مثلا وقتی که اتاق او به هم ریخته می بینید یا می بینید که کف اتاق را رنگی کرده است به جای اینکه به او بگویید‌‌‌؛ "چه کسی این همه ریخت و پاش کرده؟!" یا "چه کسی این رنگ ها را کف اتاق مالیده؟!" می توانید این گونه مطرح کنید.

1. مشکل را تشریح کنید. "میبینم که کف اتاق پر از رنگ شده!"

2. آگاهی بدهید. "پاک کردن رنگ قبل از اینکه خشک شود آسان تر است.

3. یک راهی را پیشنهاد کنید. "می شود آن را با تکه ای پارچه یا اسفنج خیس تمیز کرد.

4. با یک کلمه یا حالت آن را ادا کنید. "رنگ"

5. احساس خود را بروز دهید:" دوست ندارم کف زمین را پوشیده از رنگ ببینم"

6. نوشته ای ارائه دهید:" قابل توجه نقاشان، لطفاً قبل از ترک اتاق کف زمین را به حالت اول خود در آورید با تشکر"

#تربیت_فرزند

#مراقب-فرزندت- باش - این بچه به کی رفته!؟

#مراقب-فرزندت- باش

- این بچه به کی رفته!؟

- چقدر بی‌ادبه.

-تو مدرسه چی یادتون می‌دن پس.

- جامعه خراب شده بخدا خیلی باید مراقب بچه‌ها بود.

- خراب بشه اون دانشگاه.

- اینهمه پول کلاس فوق برنامه دادم چی شد.

- چی برات کم گذاشتم بچه.

- و ...

اینا رو صبح تا شب با هم مرور می‌کنیم ولی نمی‌دونیم که بخش اعظمی از ما همان خانواده و بخش مهم بچه‌هامون خود ماییم.

خرده نگیر، خود کرده را تدبیر نیست.

کسی بیشتر از خودِ ما مقصر نیست، اینکه مقصرِ تو کیست به بچه مربوط نیست، بچه‌ها همانی را اجرا می‌کنند که می‌بینند و حس می‌کنند. دلت را به صدای بلند و دستوراتت خوش نکن. او متوجه نیست که تو در چه تنگنایی به سر می‌بری. او فقط می‌بیند، جمع می‌کند و اجرا می‌کند.

خودت را بخاطرِ خودت بیاور که چقدر شبیه همان‌هایی هستی که گاهی در دلت به آنها خشم داشتی.

من نمی‌گویم چه‌کار کن؛ من نمی‌گویم مراقب فرزندت باش. نه.

مراقب خودت باش. همه چیز معمولی خواهد شد. معمولی عالی‌ست. عالی.

چقدر دلم برای معمولی بودن تنگ است.

اگر به جای گفتن:

اگر به جای گفتن:

دیوار موش دارد و موش گوش دارد، بگوییم:

"فرشته ها در حال نوشتن هستند..."

نسلی از ما متولد خواهد شد که به جای مراقبت مردم، "مراقبت خدا" را در نظر دارد!

قصه از جایی تلخ شد که در گوش یکدیگر با عصبانیت خواندیم:

بچه را ول کردی به امان خدا !

ماشین را ول کردی به امان خدا !

خانه را ول کردی به امان خدا !

و اینطور شد که "امانِ خدا" شد: مظهر ناامنی!

ایکاش میدانستیم امن ترین جای عالم، امانِ خداست

تکنیک های لازم برای کنترل پرخاشگری در محیط خانواده

تکنیک های لازم برای کنترل پرخاشگری در محیط خانواده

1- صمیمیت. صمیمیت در خانواده امری لازم و ضروری است زیرا سهم مهمی در کاهش خشونت در خانواده دارد. بسیاری از رفتارهای خشونت آمیز به این دلیل است که صمیمیت بین طرفین وجود ندارد. صمیمیت هنگامی افزایش می یابد که افراد خانواده در امور زندگی با یکدیگر مشارکت داشته باشند، همچنین اعتماد و اطمینان در مشارکت بین اعضای خانواده باعث صمیمیت می شود.

2- تأمل و سکوت. یکی از بهترین راه های کنترل خشونت در خانواده، کنترل رفتار خویشتن در مواقعی است که یکی از اعضای خانواده به تحریک دیگری بپردازد. بهترین شگرد در این هنگام آن است که دیگران سکوت اختیار کنند تا آن فرد هم آرامش پیدا کند. سپس در یک فرصت مناسب با هم به بحث و بررسی برسند.

3  تخلیه. یعنی اینکه به طور مستقیم جواب خشونت را ندهیم. تحقیقات جدید نشان داده که پرخاشگری ملاکی و حتی فیزیکی علاوه بر اینکه خشم را کاهش نمی دهد باعث افزایش آن نیز می شود.

4 مدل پرخاشگری غیرپرخاشگرانه «قدم زدن و ...». تحقیقات نشان داده که افراد عادی که پرخاشگری خود را بدون رفتار پرخاشگرانه بروز داده ند بعد از این کار سطح کمتری از پرخاشگری را داشته اند ولی به طور کل این روش هم زیاد مؤثر نیست.

5- تنبیه. در طول تاریخ یکی از وسایل اجتماعی برای کم کردن میزان خشونت تنبیه بوده است که توسط آن جلوی تجاوز، خشونت و دیگر رفتارهای پرخاشگرانه را می گرفتند. ولی در حال حاضر علما معتقدند که تنبیه به طور موقت جلوی خشونت را میگیرد و برعکس در طولانی دت به طور مستقیم باعث تقویت آن می شود.

6- صحبت کردن در مورد مشکل. بهترین روش برای کاهش پرخاشگری صحبت کردن در مورد آن است. این تکنیک به طور عملی است، یعنی هنگامیکه پرخاشگری به حد اعلای خود می رسد، یکی از طرفین سکوت اختیار می کند و سعی می کند قایله را ختم کند. ولی بعد از اینکه طرفین آرام شدند و مدتی نیز گذشت با خونسردی مطالب را با یکدیگر در میان می گذارند و آن را حل و فصل می نمایند.

کودکان تحت تاثیر پدرانی هستند که از نظر عاطفی حضور دارند !

کودکان تحت تاثیر پدرانی هستند که از نظر عاطفی حضور دارند !

کودکان تحت تاثیر پدرانی هستند که از نظر عاطفی حضور فعالی دارند، برای فرزندان خود ارزش قائل می‌شوند و در ناراحتی‌ها و نگرانی‌ها می‌توانند فرزندانشان را آرام کنند

اما در عوض پدرانی که خشونت می‌وزند، عیب‌جو هستند، فرزند خود را تحقیر می‌کنند یا از نظر عاطفی سرد هستند می‌‌توانند به شدت به فرزند خود آسیب برسانند.

شواهد علمی حاکی از آن است که پدران علاقه‌مند، به ویژه آنهایی که از نظر عاطفی در دسترس هستند، در خوشبختی فرزندانشان نقش منحصر به فردی را ایفا می‌کنند.

#نقش_پدر